متاورس چیست؟

مارک زاکربرگ، مدیر اجرایی فیس بوک اخیراً اعلام کرد که این غول فناوری از یک شرکت رسانه اجتماعی به یک شرکت متاورس تبدیل می شود و در یک «اینترنت تجسم یافته» عمل می کند که دنیای واقعی و مجازی را بیش از هر زمان دیگری ترکیب می کند.

بنابراین متارورس چیست؟ به نظر می رسد چیزی که میلیاردرها برای به دست آوردن تیتر اخبار درباره آن صحبت می کنند، مانند اینکه ایلان ماسک، رئیس تسلا، “پیتزا “ را در مریخ می پاشد. با این حال، با توجه به اینکه تقریباً سه میلیارد نفر در هر ماه از فیس بوک استفاده می کنند ، پیشنهاد زاکربرگ برای تغییر مسیر ارزش کمی دارد.

اصطلاح متاورس جدید نیست، اما اخیراً شاهد افزایش محبوبیت و حدس و گمان در مورد معنای این همه در عمل بوده است.

ایده متاورس مفید است و احتمالاً برای مدتی با ما خواهد بود. این مفهومی است که ارزش درک را دارد حتی اگر مانند من نسبت به آینده ای که طرفداران آن پیشنهاد می کنند انتقاد کنید.

متاورس: نامی که زمانش فرا رسیده است؟

انسان ها فناوری های بسیاری را برای فریب حواس ما توسعه داده اند، از بلندگوهای صوتی و تلویزیون گرفته تا بازی های ویدیویی تعاملی و واقعیت مجازی، و در آینده ممکن است ابزارهایی برای فریب حواس دیگرمان مانند لامسه و بویایی ایجاد کنیم. ما واژه های زیادی برای این فناوری ها داریم، اما هنوز کلمه محبوبی وجود ندارد که به کلیت ترکیب واقعیت قدیمی (جهان فیزیکی) و الحاقات ساختگی ما به واقعیت (جهان مجازی) اشاره کند.

کلماتی مانند "اینترنت" و " فضای مجازی " با مکان هایی که از طریق صفحه نمایش به آن ها دسترسی داریم، مرتبط شده اند. آنها کاملاً در هم آمیختگی مداوم اینترنت با واقعیت های مجازی (مانند دنیای بازی های سه بعدی یا شهرهای مجازی) و واقعیت افزوده مانند پوشش های ناوبری یا (Pokémon GO ) را به تصویر نمی کشند.

به همان اندازه مهم، نام های قدیمی روابط اجتماعی، تجربیات حسی و رفتارهای اقتصادی جدیدی را که همراه با این الحاقات به فضای مجازی در حال ظهور هستند، نشان نمی دهند. برای مثال، Upland بازتاب مجازی دنیای ما را با توکن های غیرقابل تعویض (NFT) و بازارهای دارایی ترکیب می کند.

اعلامیه فیس بوک به تلاش هایش برای پیش بینی اینکه رسانه های اجتماعی درون متاورس ممکن است شبیه به چه شکلی باشند صحبت می کند.

همچنین کمک می کند که «متاورس» یک اصطلاح شاعرانه است. دانشگاهیان سال ها درباره ایده مشابهی تحت عنوان " واقعیت گسترده " می نوشتند ، اما نام نسبتاً کسل کننده ای است.

"متاورس" که توسط نویسنده علمی تخیلی نیل استفنسون در رمان تصادف برفی در سال 1992 ابداع شد، جذابیت عاشقانه تری دارد. نویسندگان عادت دارند روندهایی را که نیاز به نامگذاری دارند، تشخیص دهند: «فضای مجازی» از کتابی به قلم ویلیام گیبسون در سال 1982 آمده است. "ربات" از نمایشنامه ای از کارل چاپک در سال 1920 است.

نئولوژیسم های اخیر مانند " ابر"  یا " اینترنت اشیاء"  دقیقاً به این دلیل که روش های مفیدی برای اشاره به فناوری هایی هستند که اهمیت فزاینده ای پیدا می کردند، در ما ماندگار شده اند. متاوره در همین دسته قرار می گیرد.

چه کسی از متاورس سود می برد؟

اگر مدت زیادی را صرف مطالعه در مورد شرکت های بزرگ فناوری مانند اپل، فیس بوک، گوگل و مایکروسافت کنید، ممکن است در نهایت احساس کنید پیشرفت در فناوری (مانند ظهور متاورس) اجتناب ناپذیر است. سخت است که به این فکر نکنیم که این فناوری های جدید چگونه جامعه، سیاست و فرهنگ ما را شکل می دهند و چگونه می توانیم در آن آینده قرار بگیریم.

این ایده " جبر تکنولوژیک " نامیده می شود : این حس که پیشرفت های فناوری روابط اجتماعی، روابط قدرت و فرهنگ ما را با ما به عنوان مسافرانی صرف شکل می دهد. این واقعیت را نادیده می گیرد که در یک جامعه دموکراتیک، ما در مورد چگونگی انجام همه اینها حرف داریم.

برای فیس بوک و دیگر شرکت های بزرگ، که مصمم هستند «چیز بزرگ بعدی» را پیش از رقبای خود بپذیرند، متاورس هیجان انگیز است زیرا فرصتی برای بازارهای جدید، انواع جدید شبکه های اجتماعی، لوازم الکترونیکی مصرفی جدید و پتنت های جدید ارائه می کند.

چیزی که چندان واضح نیست این است که چرا من یا شما از این همه هیجان زده می شویم.

یک داستان آشنا

در دنیای دنیوی، اکثر ما با چیزهایی مانند یک بیماری همه گیر، شرایط اضطراری آب و هوا و انقراض گونه های انبوه ناشی از انسان دست و پنجه نرم می کنیم . ما در تلاشیم تا بفهمیم با فناوری هایی که قبلاً استفاده کرده ایم، زندگی خوب چگونه به نظر می رسد (دستگاه های تلفن همراه، رسانه های اجتماعی و اتصال جهانی با بسیاری از اثرات ناخواسته مانند اضطراب و استرس مرتبط هستند )

پس چرا ما از سرمایه گذاری میلیاردها میلیارد دلاری شرکت های فناوری در راه های جدید برای منحرف کردن حواس ما از دنیای روزمره که به ما هوایی برای تنفس، غذا برای خوردن و آب برای نوشیدن می دهد هیجان زده شویم؟

ایده های سبک متاورس ممکن است به ما کمک کند تا جوامع خود را به نحوی سازنده تر سازماندهی کنیم. استانداردها و پروتکل های مشترکی که جهان های مجازی متفاوت و واقعیت های افزوده شده را در یک متاورز واحد و باز به ارمغان می آورند، می توانند به افراد کمک کنند تا با یکدیگر همکاری کنند و تلاش های تکراری را کاهش دهند.

به عنوان مثال، در کره جنوبی، یک " اتحاد فراجهانی " در حال کار است تا شرکت ها و دولت را متقاعد کند تا برای توسعه یک پلت فرم ملی واقعیت مجازی باز همکاری کنند. بخش بزرگی از این موضوع یافتن راه هایی برای ترکیب گوشی های هوشمند، شبکه های 5G، واقعیت افزوده، ارزهای مجازی و شبکه های اجتماعی برای حل مشکلات جامعه (و بدبینانه تر، کسب سود) است.

ادعاهای مشابهی برای اشتراک گذاری و همکاری در روزهای اولیه اینترنت مطرح شد. اما با گذشت زمان ، غلبه سکوهای بزرگ و سرمایه داری نظارتی ، وعده اولیه را کنار زد .

اینترنت در ارتباط دادن مردم سراسر جهان به یکدیگر و عملکرد به عنوان نوعی کتابخانه مدرن اسکندریه برای نگهداری ذخایر عظیم دانش بسیار موفق بوده است. با این حال، خصوصی سازی فضاهای عمومی را نیز افزایش داده است، تبلیغات را به هر گوشه ای از زندگی ما دعوت کرده است، ما را به تعداد انگشت شماری از شرکت های غول پیکر قدرتمندتر از بسیاری از کشورها متصل کرده است، و منجر به مصرف دنیای مجازی از طریق آسیب های زیست محیطی شده است.

فراتر از دنیای یک دنیا

مشکلات عمیق تر با متاوره مربوط به نوع جهان بینی است که آن را نشان می دهد.

در یک جهان بینی، ما می توانیم خود را مسافرانی در درون واقعیتی منحصر به فرد بدانیم که مانند ظرفی برای زندگی ماست. این دیدگاه احتمالاً برای اکثر خوانندگان آشنا است، و همچنین آنچه را که در چیزی مانند فیس بوک می بینید توصیف می کند: "پلتفرمی" که مستقل از هر یک از کاربرانش وجود دارد.

در جهان بینی دیگری که جامعه شناسان پیشنهاد می کنند در فرهنگ های بومی رایج است، هر یک از ما واقعیتی را که در آن زندگی می کنیم از طریق کاری که انجام می دهیم ایجاد می کنیم. اعمالی مانند کار و تشریفات، مردم، زمین، زندگی و معنویت را به هم پیوند می دهند و با هم واقعیت را می آفرینند.

یک مشکل کلیدی با دیدگاه قبلی این است که به "دنیای یک جهانی" منتهی می شود: واقعیتی که به واقعیت های دیگر اجازه نمی دهد. این همان چیزی است که قبلاً در پلتفرم های موجود می بینیم.

نسخه فعلی فیس بوک ممکن است توانایی شما را برای اتصال به افراد و جوامع دیگر افزایش دهد. اما در عین حال نحوه اتصال شما به آنها را محدود می کند: ویژگی هایی مانند شش "واکنش" از پیش تعیین شده به پست ها و محتوای انتخاب شده توسط الگوریتم های نامرئی، کل تجربه را شکل می دهند. به طور مشابه، یک بازی مانند PlayerUnknown's Battlegrounds (با بیش از 100 میلیون کاربر فعال) امکانات بی حد و حصری را برای نحوه اجرای یک بازی فراهم می کند - اما قوانینی را که می توان بازی را بر اساس آن انجام داد، تعریف می کند.

ایده یک متاورس، با انتقال بیشتر زندگی ما به یک پلت فرم جهانی، این مشکل را به سطح عمیق تری گسترش می دهد. این امکان بی حد و حصر را برای غلبه بر محدودیت های دنیای فیزیکی به ما می دهد. با این حال، با انجام این کار، آنها را تنها با محدودیت هایی جایگزین می کند که توسط متاورژن اجازه می دهد.

منبع: metaversyab.com